رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سارا نامحسوس به خواهرش اشاره می‌زند و از آرش می‌پرسد:

- معرفی نمی‌کنی آرش جان؟

آرش از لفظ قلم آمدنِ یکدفعه‌ای سارا، ابرویش بالا می‌پرد.
ساناز خواهرش هم پشت بندش می‌گوید:

- آره آرش معرفیمون کن بهم.

آرش دست سیاوش را می‌کشد و با همان راحتی مفرط خودش، کنارش می‌نشاند.

- سیاوش داداشم... ساناز و سارا هم دانشگاهی هام.

ساناز و سارا که از وضع مالی آرش خبر دارند، آب از دهانشان راه می‌افتد. همزمان دستشان را جلوی سیاوش دراز می‌کنند و باهم می‌گویند:

- خوشبختم...

سیاوش نیم نگاهی به دست های دراز شده‌شان می‌اندازد و دو دستش را در جیب شلوارش فرو می‌دهد. بی خیال سر تکان می‌دهد.
آرش معذب می‌خندد.

- این داداشمون یکم یخمکه... شما به بزرگواری خودتون ببخشید.

سیاوش لبخندش را زوری کش می‌دهد و زیر گوش آرش می‌غرد:

- پس مثل توی نمکدون خوبه؟ هرشب انگار تو سطل نمک می‌خوابوننت...

آرش حرصی می‌خندد و سیاوش را به عقب هول می‌دهد.
همان لحظه سوگند از در آسانسور بیرون می‌آید.
چشمش به آرش و سیاوش و دو دختر روبرویشان می‌افتد. یک لحظه بی اختیار خون خونش را می‌خورد.
در دلش می‌غرد:

- من فقط به کلاس آقا نمی‌خورم مثکه! این دوتا عجوزه‌ی بلوندی خوب به مذاقش خوش اومده انگار...