رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند با چشم گرد شده؛ اولین کاری که به ذهنش خطور می‌کند را انجام می‌دهد.
محکم با زانو، وسط پای سیاوش می‌کوبد و جیغ می‌کشد:

- گمشو کنار شغال!

فریاد سیاوش بلند می‌شود.

- تف تو روحت... آی... ننه...

دستش را روی دلش می‌گذارد و از درد به خودش می‌پیچد‌.
سوگند با چشم گرد شده روی تخت می‌نشیند و دستانش را ضربدری جلویش می‌گیرد.

- جون به جونتون کنن از یه رگ و ریشه‌این! منو باش فکر می‌کردم تو با آرش فرق داری...

سیاوش با چشمان به خون نشسته نگاهش می‌کند.

- خر مخمو دندون زده بیام به تو دست بزنم؟ تیپ ما نیستی اصلا!

سوگند از بین دندان هایش می‌غرد:

- لیاقتت همون درپیتی های پایین شهرن!

جفت ابروی سیاوش بالا می‌پرد.

- الان ناراحتی چرا بهت دست نزدم؟ 

سوگند یک لحظه مات نگاهش می‌کند.
بعد بالشت روی تخت را برمی‌دارد و در صورتش می‌کوبد.

- شعور نداری راحتی به قرآن!

و بدون آنکه اجازه دهد سیاوش چیزی بگوید، بی توجه به قیافه‌ی مات و مبهوتش، ملحفه‌ی روی تخت و یک بالشت را روی زمین می‌اندازد و پشت به سیاوش می‌خوابد...