مربــــای پـــرتقال سیاوش یک دستش را به چهارچوب در تکیه می‌دهد و دست دیگرش را کلافه به کمرش می‌زند. - یه اتاق نیم وجبی با یه تخت دو نفره انداختن بهمون. پایش را چندبار روی سرامیک ها می‌کوبد و با غرولند ادامه می‌دهد: - سگ سرشو می‌ذاره رو این سرامیکا که من بذارم؟ سوگند با دست از جلوی در کنارش می‌زند. - تخته بزرگه. من یه گوشه می‌خوابم. تو هم اونورش بخواب. اگه هم نگرانی که خدای نکرده عفت مفتتو لکه دار کنم می‌تونی بینمون بالشت بذاری که خدای ناکرده نفسم سمتت پرتاب نشه دامنت لک بگیره... سوگند که بی خیال خودش را روی تخت می‌اندازد؛ سیاوش چپ چپ نگاهش می‌کند. - والا این بی غیرتیا واسه شما بالا شهریا عادیه! پناه بر خدا آخر الزمون شده. دختره به من تیکه می‌ندازه... سوگند با لبخند حرص دربیاری نگاهش می‌کند. - قطعاً اگه آرش اینجا بود؛ ترجیح می‌دادم وسط جاده بخوابم اما با اون تو یه اتاق نیام. ولی تو فرق داری می‌دونم بخاری ازت پا نمی‌شه که بخوام استرس بگیرم... فک سیاوش از حرف سوگند می‌افتد. نیشخند صداداری می‌زند و با زانو روی تخت می‌رود. عمیقاً دلش می‌خواهد خلاف حرف سوگند را ثابت کند. دستش را دو طرف سر سوگند می‌گذارد. در ذهنش هزار بار با خودش تکرار می‌کند که آرام باش و نفس بکش! اولین بار است انقدر نزدیک یک دختر شده... سرش را در صورت سوگند خم می‌کند و لب می‌زند: - بخار دوست داری؟
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 75 از 141
(از کل 1,406)