رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش با صورت مچاله شده نگاهش می‌کند.

- قربون شما... می‌خوای یه لطفی به من کن دیگه اون لفظ منزجر کننده رو برام به کار نبر. الان هم با اجازه ما بریم پیش این بابای دو روزه‌مون.

دایه از شیرین زبانی سیاوش به خنده می‌افتد‌.
صد و هشتاد درجه با خاندان گوشت تلخ صرافیان فرق دارد.
خاندان صرافیان منهای آرش البته...

سیاوش از پله ها بالا می‌رود و سرکی در سالن می‌کشد.

- خان دایی؟

جهانگیر روی مبل نشسته و با عینک طبی که روی چشمش زده، سرش را در دفتر دستک هایش فرو کرده.
با دیدن سیاوش گل از گلش می‌شکفتد.
با روی باز نگاهش می‌کند و اشاره می‌زند کنارش بنشیند.

- بیا بشین پسرم. خوش اومدی.

سیاوش اخم هایش درهم فرو می‌رود.

- شهر زوری شما؟ این بود اون فرصتت می‌دم و مابقی شعرهایی که برام بافتی؟

جهانگیر خودش را به در و دیوار کوچه‌ی علی چپ می‌زند.

- چی شده مگه؟

- رفتی صاحبخونه ما رو از قبر کشیدی بیرون بیاد ما رو با اردنگی از خونه‌ش شوت کنه تو کوچه خیابون اونم فقط برا اینکه حرف خودت به کرسی بنشینه!