رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش هیستریک می‌خندد.
دستش را روی پایش می‌کوبد و با همان خنده‌ی عصبی بلند می‌گوید:

- دیوونه خونه‌س اینجا رسماً! یک از یک روانی تر. فازشون یک ثانیه مشخص نیست...

آرش مزه می‌پراند:

- تازه به جایی که بهش تعلق داشتی اومدی. شاکر باش.

نگاه برزخی حواله‌ی آرش می‌کند و سمت سوگند برمی‌گردد.

- یعنی تو و داروغه ناتینگهام، یه تنه مرزهای اختیار و استقلال و آزادی رو جا به جا کردین! 

آرش کنجکاو می‌پرسد:

- داروغه ناتینگهام کیه؟

سوگند بی تفاوت پاسخ می‌دهد:

- بابات رو می‌گه. 

قهقه‌ی آرش به هوا می‌رود.
سوگند بی توجه، سمت سیاوش می‌چرخد:

- چطور مگه؟

سیاوش چهار زانو روی مبل می‌نشیند ک جوابِ " چطور مگه؟ " ی سوگند را با هزاران دلیل می‌دهد.

انگشت اشاره‌اش را بلند می‌کند.

- اول... گفتین وقت می‌دیم فکراتو کنی؛ بعدش زرتی اومدین ما رو با اردنگی از اون خونه فکسنی انداختین بیرون.