رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


جهانگیر با دست به عمارت اشاره می‌کند.

- این قصر مال توئه سیاوش جان! چرا می‌خوای از حق مسلمت بگذری؟

قبل از اینکه سیاوش چیزی بگوید، صدای جیغ سوگند در عمارت می پیچد:

- آرشه... آرش اومد... جهانگیرخان آرشه!

سیاوش کنجکاو نگاه می‌کند.
اسم آرش را زیاد از زبان سوگند شنیده.
در این حد می‌داند که پس از بیست و چندی الان قرار است برادر ناتنیِ از آسمان نازل شده‌اش را ببیند.
جهانگیر خونسرد می گوید:

- بالاخره که باید با سیاوش آشنا بشه. چه امروز چه فردا. هرچه زودتر بهتر.
 
صدای بلند اگزوز ماشین خارجی و آهنگ بلند راک می‌آید و بعد صدای وحشتناک ترمز گرفتن.
دایه دوان دوان سمت در سالن می‌رود و در را برای آرش باز می‌کند.
سوگند برای جهانگیر چشم گرد می‌کند:

- به خدا جهانگیرخان بخوای منو با این یکی اعجوبه‌ت هم طرف کنی همه چیو می‌ذارم می‌رم. اصلا هم کار ندارم چی می‌شه بعدش.

جهانگیر بی صدا می‌خندد.
آرش و سیاوش واقعاً اعجوبه هستند.
چند دقیقه بعد، پسری با شلوار زاپ‌دار مشکی و تیشرت یقه هفت لیمویی وارد می‌شود.
همان دم در صدایش را روی سرش می‌اندازد:

- به به... جمعتون هم که جمعه... سوگی جون و جهان جون و این داداش خوشتیپمون که نمی‌شناسم؛ فقط گلتون کمه!