رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند پوست لبش را با اضطراب می‌کند.
از تصمیم های ناگهانی جهانگیر می‌ترسید.

- بله...

- بیارش عمارت.

با صدای بدی ترمز می گیرد.
سیاوش مبهوت دستش را روی داشبورد می‌گذارد.

- ابلفضل... خوبی خانم؟ کی پشت فرمون با گوشی حرف می‌زنه آخه؟

لبخند جهانگیر با شنیدن صدای سیاوش عمق می گیرد‌.

- آریا منتظرم دیگه.

سوگند هول می‌گوید:

- جهانگیر خان صبر کنید یه لحظه! منتظر چی هستید؟ نمیشه که با بی برنامه عمل کنیم...

یک دنده اصرار می کند.

- من این حرفا حالیم نیست آریا همین الان تا آرش نیست پاشید بیاید عمارت. یا امروز باید بهش بگم یا هیچوقت.

سوگند آخر از دست کله شق بازی های جهانگیر پیر می‌شود.
قبل از اینکه حرف دیگری بزند جهانگیر تماس را قطع می‌کند.
از حرص جیغ می‌کشد.

- مرتیکه کفتار همسن بابا بزرگ مرحوممه اندازه بچه نداشتم رفتار می‌کنه...