رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش با چشمان گشاد شده نگاهش می‌کند.

- جون؟ با منی؟

مرد بی درنگ مشتی در شکم سیاوش می‌کوبد.
سیاوش از درد خم می‌شود.
از بین دندان های چفت شده می‌غرد:
 
- تو دیگه کدوم خری هستی؟

مرد نباید حرف اضافه بزند.
نباید به سیاوش آسیب جدی بزند.
فقط دستور دارد سیاوش را عصبی کند و کتک بخورد و از دستش شکایت کند تا پول هنگفتی که جهانگیر خان قولش را داده بگیرد...

- پفیوز شغال یعنی خودت نمی‌دونی چه کار کردی؟

سیاوش با چشمان به خون نشسته نگاهش می‌کند.

- نمی‌دونم چه کار کردم ولی می‌دونم اگه دیر برسم به کارم خونت حلاله بیناموس! 

مرد دوباره مشتی حواله‌ی شکمش می‌کند.
سیاوش با صبری لبریز شده به مرد حمله می‌کند و مشت هایش را در سر و صورتش ول می‌دهد.
جهانگیر به خواسته‌اش رسید!
سوگند از دور نگاهش می‌کند.
یک درصد هم دلش راضی به این کار نیست اما، دستور جهانگیر خان است...
شماره‌ی صد و ده را می‌گیرد و گزارش درگیری می‌دهد.
شاید سیاوش برای خلاصی از دست مرد دست به دامن سوگند شود...
شاید!