رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند پشت میز صبحانه نشسته و با افکاری درهم به نان تست درون دستش خیره می‌شود.
با خودش می‌گوید:

- می‌شه خواب دیده باشم؟ 

نان تست را نزدیک دهانش می‌برد و دستش وسط راه خشک می‌شود.

یادش به کبودی ریز گلویش می‌افتد که صبح در آینه چشمش به جمالش روشن شده بود.

با قیافه‌ای آویزان بلند می‌نالد:

- خواب نبود!

جهانگیر متعجب سرش را از روی بشقاب غذایش بلند می‌کند.

- چی؟

با چشم گرد شده نگاهش می‌کند‌.

- چی چی؟ کی؟ من؟ چی گفتم؟

ابروهای جهانگیر بالا می‌پرد.

- با پسرام گشتی خل شدی خدا بخواد؟

فرانک خمیازه کشان از پله ها پایین می‌آید.

- رو پسرات عیب نذار جهان خان.

جهانگیر دستش را روی سینه‌اش می‌گذارد و مطیع سر خم می‌کند.
فرانک پشت میز می‌نشیند و خیره خیره به سوگند مات شده نگاه می‌کند.

- سلام عرض شد.