رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


چشم سیاوش آرام از هم باز می‌شود اما چون پشتش به سوگند است، چشم بازش را نمی‌بیند.
همچنان به نوازش کمرش ادامه می‌دهد.
زیرلب می‌گوید:

- چیکار کردی با خودت؟

دست سیاوش زیر پتو مشت می‌شود.
سوگند که نمی‌داند او بیدار شده، همچنان با سر انگشتانش روی پوست کبود شده‌اش بازی می‌کند.
نفس سیاوش تند می‌شود.
قبل از اینکه مثل همیشه کار احمقانه‌ای کند، یا کنند؛ چشمش را می‌بندد و مثلاً خواب آلود سمتش می‌چرخد.
سوگند سریع دستش را عقب می‌کشد.
سیاوش خمیازه‌ای می‌کشد و با چشم خواب آلود، به صورت سوگند در آن تاریکی زل می‌زند.
با صدای گرفته می‌پرسد:

- تو اینجا چیکار می‌کنی؟

سوگند با تک سرفه‌ای حواسش را متمرکز می‌کند.
یه سینی کنار تختش اشاره می‌زند.

- واست شام آوردم.

سیاوش پتو را تا زیر گردنش می‌کشد و می‌گوید:

- نمی‌خوام. برو بذار بخوابم...

سوگند متفکر نگاهش می‌کند.

- تا یه کاری نکردم که کلاً بیخیال خوابیدن بشی پاشو مثل یه پسر خوب غذاتو بخور.