رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


بعد از خوردن شام، غذای سیاوش را داخل سینی می‌چیند.
همه کم کم راهی اتاق خواب هایشان می‌شوند و آرش هم برخلاف همیشه، این روزها خسته است!
سینی به دست راهی اتاق خواب سیاوش می‌شود.
آرام در می‌زند.
سیاوش که جواب نمی‌دهد؛ با پا در را باز می‌کند.
مثل همیشه با بالا تنه‌ی لخت، طاق باز خوابید.
یواش وارد می‌شود و در را پشت سرش می‌بندد.
شب خواب کنار تخت سیاوش را روشن می‌کند.
حالا نور ملایم زرد رنگ روی تنش سایه می‌اندازد.
سینی را روی عسلی می‌گذارد و خودش لبه‌ی تخت می‌نشیند‌.
مژه‌ی بلنده‌ی سیاوش روی گونه اش سایه انداخته.
کمی در سکوت نگاه ریتم منظم نفس هایش می‌کند.
دلش نمی‌آید بیدارش کند.
جهانگیر سرکار شیره‌ی جانش را هم می‌کشد و او برخلاف آرش، شانه خالی نمی‌کند...
مرد کار است.
در کنار دلسوزی‌اش، یادش به یک روز تمام گرسنگی‌اش می‌افتد.
آرام صدایش می‌کند:

- سیاوش؟

سیاوش دستی به صورتش می‌کشد و غلتی روی تخت می‌زند.
کمر برهنه‌اش را سمت سوگند می‌کند و پتو از رویش کنار می‌رود.
چشم سوگند به کبودی نسبتا بزرگ شانه‌اش می‌افتد.
بی اختیار انگشتش را دوره دایره‌ی سیاه رنگ، روی پوستش می‌کشد.