رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال



آرش شوکه از واکنش یکدفعه‌ای برادرش، با ذوق می‌خندد.

- ایول حاجی دست خوش...

هنوز خندیدنش تمام نشده، که محافظ، مثل غول سمت سیاوش هجوم می‌برد و با فریادی، مشتش را گوشه‌ی لب سیاوش می‌خواباند.

آرش که به رگ غیرتش برخورده، بلند می‌گوید:

- هوی وحشی... دست به داداشم نزن.

و به محافظ حمله می‌کند.
سیاوش دستش را روی لب پاره و دردناکش می‌کشد و زیرلب می‌نالد:

- سگ تو روح داداشت. کثافت آش و لاش شدم.

محافظ آرش را مثل پر کاه از زمین بلند می‌کند و در هوا می‌چرخاند.
سیاوش با چشم گرد شده نگاهش می‌کند.
با داد و فریاد از جا بلند می‌شود و برای نجات آرش حمله می‌کند.

- آی نفس کش... 

با حمله‌ی سیاوش دعوا بالا می‌گیرد.
اردشیری اینبار می‌خواهد مداخله کند که جهانگیر و سوگند نفس نفس زنان از راه می‌رسند.

جهانگیر بهت زده می‌پرسد:

- اینجا چه خبره؟