رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش با نفس نفس، دستش را سمت محافظ می‌گیرد.

- این آرشو زد.

سوگند ناامید نگاهشان می‌کند.
در دل می‌گوید:

- خدایا صبر ایوبی بهم عطا کن... بین یه مشت پسر بچه تخس زبون نفهم گیر افتادم. 

جهانگیر با چشمانی به خون نشسته به آرش نگاه می‌کند.
آرش بلافاصله جبهه می‌گیرد.

- چیه؟ این زد... چرا منو نگاه می‌کنی؟

اردشیری با غرور جلو می‌آید تحقیر آمیز به آرش و سیاوش اشاره می‌زند.
در حالی که گمان می‌کند پسرها کارگرهای جهانگیر هستند، می گوید:

- سگای دست آموزتو خوب تربیت نکردی جهانگیر! دفعه دیگه خواستی سگ بگیری از سازمان ما بگیر...

سیاوش دوباره می‌خواهد حمله کند که آرش دو دستی کمرش را می چسبد.
ترسیده به جهانگیر زل می‌زند.
بی حس شدن اعضای صورتش و گشاد شدن مردمک چشمانش، همان آرامش قبل طوفان است!

جهانگیر یک قدم به اردشیری نزدیک می‌شود.
گوشش را نمایشی سمت صورتش کج می‌کند و می‌پرسد:

- گفتی چیامو خوب تربیت نکردم؟

سوگند چشمش را می‌بندد و دوباره در دلش می‌گوید:

- پسر کو ندارد نشان از پدر و این صحبتا... کی فک اردشیری پیاده شه، الله و اعلم.