رمان حورا

اما خیلی طول نکشید تا آرامش خیالم مثل دریایی طوفانی، دوباره آشوب شود و خود را به در و دیوار وجودم بکوبد. 

لیلا پیش دستی میوه اش را برداشت و نزدیک قباد رفت:

-قباد چی میخوری برات پوست بکنم؟ 

 قباد نگاه به زیر انداخت:

-ممنون، از صبح چیزی نیست که مامان به خوردم نداده باشه. 

لیلا قری به گردن داد و همین باعث شد تا شال نازکش از سرش بیوفتد:

-حالا بازم بخوری چیزی نمیشه که، اتفاقا خیلی هم برات خوبه! زودتر خوب میشی. 

خاله و مادرش هم حرف لیلا را تایید کردند:

-آره قربونت بخور برات خوبه، چیزی نمیشه نگران نباش. 

دلخوری رفته رفته در وجودم پر رنگ تر میشد، 
با گلویی گرفته نگاه به ساعت کردم و با دیدن آن، برای آماده کردن میز شام جمع شان را ترک کردم. 

در کابینت را باز کردم و کمی روی زمین نشستم تا بشقاب ها را راحت تر بلند کنم.

همزمان با بلند شدنم مادر قباد هم با پیش دستی و ظرف های میوه مهمان های قبلی داخل آمد و نگاه چپی از گوشه چشم انداخت. 

همانطور که شیر آب را برای شستن ظرف ها باز کرده بود برای خودش زیر لب غرولند میکرد
___