رمان حورا

چند قدم جلوتر رفتیم و قباد به آرامی پچ زد:

-دختره زبون نفهمه، باور کن چندبار بهش گفتم نکن حورا ناراحت میشه، میل ندارم و! نیاز نیست... باور کن من گفتم و به روی مبارک نیاورد. 

با رسیدنمان به درگاه آشپزخانه نگاه ها به سمت مان چرخید و دیگر حرفی بین مان رد و بدل نشد. 

ماهم به دور سفره نشستیم و در کمال تعجب بی هیچ حرف و حدیثی شام خوردیم. 

*** 

بعد از صرف غذا هرکس با تشکر زیر لبی یک طرف رفت، بجز کیمیا که کمی از غذایش مانده بود. 

قباد قاشق چنگالش را داخل بشقاب گذاشت و دست من داد تا همراه بشقاب های دیگر جمع کنم. 

مقابل ظرف شویی ایستادم و بشقاب ها را داخل سینک گذاشتم. 

صدای کشیده شدن پایه های صندلی همزمان شد با صدای قباد:

-کیمیا میشه به حورا به جمع کردن و شستن ظرف ها کمک کنی؟ 

زیر لب حرف زدنش به گوشم رسید:

-آره دوبار!