رمان حورا

همانطور که شیر آب را برای شستن ظرف ها باز کرده بود برای خودش زیر لب غرولند میکرد:

-باز یک‌شب برا من مهمون اومد، شاهزاده خانم اخماشونو کشیدن تو هم، نشد یبار رفتار درست ازش ببینم، حیف پول پسر من که باید خرج طلا و چرت و پرت و کوفت و زهر مار بشه که خانم یوقت غم رو دلش نمونه غمباد بگیره، اصلاً حیف پسره من که باید گیر چنین دختری بیوفته، هیچ نمیفهمم از چی این خوشش اومده! آه! 

آه کشیدنش چنان سوز و گداز داشت که یک آن حس کردم قباد هر روز با سیخ داغ کتک میخورد و شب ها گرسنه می خوابد! 

بغض گلویم را چنگ زد و چانه ام سنگین شد.

تقصیر او نبود که با صدای آرامی برای خودش وز وز میکرد و حرف هایش را مستقیم به خودم نمیگفت:

تقصیر خودم بود که بی صدا، برای برداشتن قاشق و چنگال از پشت سر به او نزدیک شده بودم. 

چشمانم سوز زد و ناخواسته عقب کشیدم.
 
قاشق چنگال دیگری را از جعبه انتهای کابینت بیرون کشیدم و بی ان کسی متوجه چشمان ابری ام بشود به حال خود اشک ریختم. 

مادر قباد از آشپزخانه بیرون رفت و من حالا که ازدواج کرده ام می فهمم یعنی چه.

حالا میفهمم وقتی میگویند در ازدواج رضایت خانواده هر دو نفر واجب است یعنی چه.