لب بر هم می فشارم و آرام سر تکان می دهم! کی و چه زمانی حورا جان صدایم زده بود ، نمیدانم! خیره به گچ پای قباد، اشک ریختم .... صدای مادرش که به سمت در اتاق می رفت آمد: -میرم یه آب قند بگیرم از دست رفتین شما ها! مادر دورت بگرده قبادم! صدای کوبیدن در بلند شد، سر بلند کردم و به چشمان سبز رنگش خیره شدم.... باورم نمی شد! قباد تصادف کرده و من این گونه بی خیال به او خیره شدم! یک لحظه ، فقط یک لحظه به نبودش فکر کردم که اشک از چشمانم سرازیر شد. - الان چرا گریه می‌کنی قربونت برم؟ چشمای خوشگلت قرمز میشه! ببین سُر و مُر و گنده جلوتم! تا آخر عمرت بیخ ریشتم، نترس نمی میرم! سریع سر بالا می برم و با زبان تندی لب میزنم: -خدانکنه قباد ! این چه حرفیه میزنی ؟ دوباره خیره اش شدم و به گریه افتادم... - باز شروع شد! پاشم راه برم بفهمی خوبم یا نه؟ تکانی به خودش که می دهد از درد به هم می‌پیچد! با حول دست روی سینه اش می گذارم و روی تخت درازش میکنم. - وقتی می‌دونی وضعت خوب نیست چرا بلند میشی ؟! اخم می کنم -حرفای مامان ملوک و به دل نگیر قربون اون چشمات بشم من ! ببین الان زندم! الکی چرا گریه می‌کنی شما!
رمان حورا
نسخه نمونه
پارت 26 از 45
(از کل 448)