رمان حورا

کنایه‌اش هیزم روی آتش وجودم انداخت.
تمام تنم گر گرفت و ناباور چشم از پای شکسته‌ی قباد گرفته و خیره‌ی نیم رخ مادرش شدم!

من قباد را چشم زده بودم؟
من قباد را، همسرم را، تنها مردی که در زندگی‌ام او را پرستش می کردم، چشم زده بودم؟

تا به حال نمی‌دانستم تصور مادر قباد از من اینگونه است!
تلخ خندی روی لب نشاندم و تن لرزانم را کمی از تخت دور کردم که صدای غریدن قباد به گوشم رسید:

- مادر!

با دلی خون شده عقب ایستادم.
زبانم برای حرف زدن بند امده بود انگار!
تنها نگاهم به پای شکسته‌ی قباد بود و دز عجب بودم که چرا قباد صدایم نمیزند؟

نکند تصور قباد هم از من همینگونه باشد؟
این افکار انقدر مغزم را متشنج کرده بود که به ناگاه، تنم لرزی شدید کرد و برای راست ایستادنم مجبور به چنگ زدن دیوار شدم!

- خوبی حورام؟

هر زمان دیگری که بود بخاطر آن میم مالکیت لعنتی دلم غنج میرفت اما الان نه!

از سکوت قباد، از حرف مادرش، از تصور پای شکسته‌اش، از دردی که در جانم پیچیده شده بود، دلم خون بود!

نگاه مادرش به سمتم چرخید و نمیدانم حالت نگاهم چطوری بود که ترسیده خودش را به من رساند و اینبار محبت آمیز گفت:

- خوبی حورا جان؟