رمان حورا

جان کندم تا این جمله را گفتم!
دست و پاهایم به شدت می‌لرزید و نمی‌دانستم با چه جانی خودم را به بیمارستان رساندم.

مادر قباد مدام کنار گوشم گریه می‌کرد و همین گریه کردن و داد زدنش عصابم را متشنج می‌کرد.

با پاهایی که به شدت لرزش داشت خودم را به پذیرش رسانده و اسم و فامیل قباد را گفتم و پرستار گفت:

- بسترین ولی می تونین ببینینشون! اتاق دویست و چهارده، همین کناره.

با دست به اتاقی که نزدیکمان بود اشاره زد.

همراه با مادر قباد به سمت اتاق رفتیم و مادرش زودتر از من درب اتاق را باز کرده و از همان لحظه‌ی ورودش زجه زدن را در پیش گرفت:

- پسرم! قبادم، الهی دورت بگردم، چرا افتادی اینجا مامان جان؟ قربون بدن تیکه و پارت بشم!

مردِ بیچاره‌ام که تا ان لحظه چشم بسته بود با صدای جیغ مادرش پلک گشود و گیج خیره‌اش شد:

- چخبره اینجا؟

صدایش موقع گفتن این جمله بم شده بود و معلوم بود درد دارد!

هیکل اوار شده ام را به تخت رساندم و گوشه‌ای ایستادم تا زجه و مویه‌ی مادرش تمام شود.

هر چند که تمام تنم در لمس اغوشش به اتش کشیده شده بود!

بغض کرده به پای زخمی‌اش خیره شدم و صدای ناله ی مادر قباد در گوشم پیچید و اتشم زد:

- قربونت برم مادر، سه ساله هر چی بد بیاره میاد سر تو عزیزدردونه‌ی مادر! چشمت زدن، خدا باعث و بانیشو لعنت کنه انشالله!