گلامور

با صدای چرخش کلید در قفل در به خودم می آیم .

از شدت ترس و استرس حضورش توان ایستادن روی پاهایم را نداشتم.

همایون خان که وضعیتم را می بیند بی حرف بلند میشود و به سمت درب ورودی راه می افتد.

ثانیه ای طول میکشد و در آخر وقتی صدای قدم‌هایش را میشنوم از روی کاناپه بلند میشوم و سر پا می ایستم.

او جلو می آید و من تمام مدت با سری زیر افتاده به فرش زیر پاهایم زل میزنم.

جرات سر بلند کردن نداشتم ...میترسیدم ...از نگاه کردن به چشمانش وحشت داشتم .

مقابلم که قرار میگیرد نفس در سینه ام حبس میشود و بی اختیار پلک میبندم ...

کمی که میگذرد دست زیر چانه‌ام میگذارد و مجبورم میکند تا سرم را بالا بگیرم .

با چشمانی مغموم و بی قرار نگاهش میکنم که چانه‌ام را رها میکند و با لحن آرامی که اصلا انتظارش را نداشتم می‌گوید

- برو لباس بپوش بریم خونه .

قدم به عقب برمیدارد میخواهد فاصله بگیرد که آرنجش را چنگ میزنم

سر به سمتم میچرخاند ، پرسوال به چشمانم زل میزند که با لکنت می گویم:

- میشه باهام بیایی؟

- بیام که لباس تنت کنم؟

چنان بی‌انعطاف و عصبی می‌پرسد که لحظه‌ای قالب تهی می‌کنم.

دستان یخ زده‌ام را پس میکشم و با قدم های سست شده به سمت اتاق قدم برمیدارم .