رمان دلارا کنیزک ارباب

ماهو اشکاش رو با پشت دست پاک کرد و در حالیکه سکسکه نمیذاشت درست حرف بزنه گفت:
-بیا...بغلم‌

کودکانه دستاش رو باز کرده و مهربونی خرجم میکرد.
بچه بود اما یه مرد بزرگ پیشش کم‌ می‌آورد.باورم نمیشد این بچه نسبتی با هرمز خان و مینا داشته باشه.
بدون یه ثانیه فکر سرم رو گذاشتم روی سینه ش و اون دستای کوچیکش و دور گردنم حلقه کرد و گفت:
-گریه نکن...خب؟
اگه دختر خوبی باشی به هلمز میگم واست خولاکی بخره 

دستم و دور بدنش حلقه کردم و گفتم:
-من گریه نمیکنم که عزیز دلم
ولی تو هم گریه نکن
بعد دستم رو روی شکمم کشیدم و ادامه دادم:
-آخه من گشنمه
دلم درد میکنه

خودش و بزور از زیر تنم بیرون کشید و به طرف میز توی اتاقش رفت.
یه غذاها اشاره کرد و گفت:
-اینجا غذا هست...

چادرم رو روی تختش گذاشتم و پشت میز نشستم.
یه قاشق از غذا توی دهنم گذاشتم و گفتم:
-ممم...چقدر خوشمزه ست
مرسی آقا ماهو 

وقتی آب دهنش رو با صدا قورت داد و به قاشق توی دستم خیره شد لبخندی زدم و گفتم:
-تو گشنه ت نیست؟
میخوای به تو هم بدم؟
سرش رو که به علامت آره تکون داد اول عینکش رو براش گذاشتم و کمک کردم روی صندلی بشینه.
و بعد با حوصله چند تا قاشق به اون میدادم و یکی هم خودم میخوردم.
ماهو برام مثل یه گوشه دنج بود.
یه قایق وسط دریای طوفانی.
ازش آرامش میگرفتم.