رمان دلارا کنیزک ارباب

سینی نوشیدنی رو برداشتم و با بیچارگی به پله ها نگاه کردم.
چند روزی میشد چیز درست و حسابی نخورده بودم.غذای ماهو حتی ته دلم رو هم نگرفته بود.

زانوهام رمق نداشت.اما باید میرفتم.
هرمز خان ثابت کرده بود هیچ رحمی نداره.
نمیخواستم پیش اون زن سکه یه پول بشم.
هنوز به وسطای پله ها نرسیده بودم که چشمام سیاهی رفت.
چیزی نمونده بود سینی از دستم بیفته که مریم خانوم خودش ک بهم رسوند و تونست موقعیت رو جمع و جور کنه:
-خدا مرگم بده...چی شدی تو دختر؟

بی حال روی پله نشستم و با صدای ضعیفی  گفتم :
-یهو چشمام سیاهی رفت
مریم خانوم با استرس به اطراف نگاهی انداخت و زر ورق یکی از شکلات های توی ظرف رو باز کرد و گذاشت توی دستم:
-بخورش و زودتر پاشو تا آقا عصبی نشده
چند روزه غذا نخوردی 
حتما ضعف کردی

از خدا خواسته شکلات و توی دهنم گذاشتم و اجازه دادم طعم شیرینش آهسته آهسته روی زبونم پخش بشه.
چه عطر و طعم خوبی داشت.با هر ذره ش که  اب میشد زندگی زیر پوستم جریان پیدا می‌کرد.
یکم که انرژی گرفتم بلند شدم و به طرف اتاق راه افتادم.

ولی با هر قدم دلشوره م بیشتر می‌شد، حس میکردم می‌فهمه که یواشکی شکلات خوردم.
یا حتی با بچه ش بازی کردم و بعد واویلا می‌شد.
وارد اتاق که شدم با دیدن اون چشمای سرد و یخ زده ش و نیشخند روی لبش اونم تو دو قدمی خودم وحشت زده به در چسبیدم.