رمان دلارا کنیزک ارباب

دیدن اون چشمای درشت که از شدت عصبانیت به سرخی میزد تنها چیزی بود که صبحم رو بخیر میکرد.
دخترک زیر لب چیزی گفت که نشنیدم و همین عصبی ترم میکرد.
دستم و روی میز کوبیدم و گفتم:
-بلند بگو...نشنیدم 

 دلارا از ترس توی جاش پرید و بعد از چند ثانیه مکث با لکنت گفت:
-اما...اما...زمستونه...آخه...من

روزنامه رو روی میز گذاشتم و از جام بلند شدم، وقتی قدم اول و به طرفش برداشتم شنیدم که آب دهنش رو قورت داد. 
مردمک های لرزونش و پلک  هاش که میپرید باعث تفریحم میشد.

موریانه ها به جون مغزم می افتاد وقتی ازم می‌خواست توی خونه م راحت زندگی کنه.
چه طور میتونست این قدر قشنگ وانمود کنه که مشکلی نیست؟
اونم وقتی برادرش قاتل خواهرم بود.

دورش قدم  میزدم و تند شدن نفس هاش رو حس کردم.
ترسش توی اون چشمای سبز فریاد می‌کشید.
پشت سرش که وایسادم سرم رو جلو بردم و کنار گوشش پچ زدم:
-تو که چیزی نگفتی... پس چرا بهم ریختی؟

دخترک لرزی کرد و جواب داد:
-من...من بهم نریختم

توی سرم طوفان بود.
نمیدونست قراره این کینه ی تلخ و عذاب اورم به کجا برسه ولی من میدونستم.
قرار بود به جایی برسونمش که در به در دنبال بنزین بگرده و وقتی پیداش کرد بریزه روی خودش و کبریت و روشن کنه.

باهاش کاری میکردم که برای یه لحظه بدون درد  نفس کشیدن بدنش رو بهم بفروشه.