رمان دلارا کنیزک ارباب

شلوارم و‌پوشیدم و تن پر دردم و یه گوشه کشیدم‌.
هنوز باورم نمیشد حتی لحاف و تشکم و برده و منو توی اون سرما ول کرده.
یعنی حتی یه ذره انسانیت تو وجودش نداشت؟

از درد و سرما توی خودم جمع شدم و سایه مردی رو دیدم که جلوتر اومد و دستش رو برای لمس موهایی که آزادانه از چادرم بیرون زده دراز کرد.
برای پوشوندن شون هیچ حرکتی نکردم.
اصلا توانش و نداشتم.
طره مویی رو میون انگشتاش گرفت و من  ترسیده نفسم حبس کردم و کمی سرم رو عقب کشیدم.

دست مرد روی هوا معلق موند و بالاخره صدای کلفتش توی گوشم پیچید:
-ارزشش و داشت واسه خودت همچین جهنمی درست کردی؟

سوال خوبی بود ولی وقتی جوابی ندادم با دلسوزی لب زد:
- میخوای ببرمت دکتر؟

جوابی از سمتم به گوشش نمی‌رسید.
اصلا دلم نمی‌خواست یه مرد غریبه برام ترحم خرج کنه.
 دوست نداشتم منو ببینه چه برسه به اینکه بخواد واسه همچین چیزی ببره دکتر.
   حتی نمی‌خواستم  صداش رو بشنوم چه برسه به اینکه باهاش هم‌صحبت بشم.
اون لحظه ترس تنها چیزی بود که با حضورش در کنارم تجربه می‌کردم.
ادمای هرمز خان هم یکی بود مثل خودش.
به مرد جماعت که نمیشد اعتماد کرد.
دوباره صداش تنهاییم رو خراش داد:
- اینجور مواقع حتما باید تحت نظر پزشک باشی
خون ریزیت بند اومده؟