رمان دلارا کنیزک ارباب

زیر لب ذکر گفتم و کلی نذر و نیاز کردم.
من در برابر اون مرد مثل یه پشه بودم.
اگه می‌خواست بهم تجاوز کنه هیچ کاری از دستم بر نمیومد.

مرد روشنایی توی دستش رو جلوی در انباری انداخت و گفت:
-اینجا تو این خرابه میخوای بخوابی؟

خودم و به در رسوندم و سرم رو به علامت آره تکون دادم. 
محافظ با تعجب به اطراف نگاهی انداخت و گفت:
-آخه چجوری؟
اینجا حتی فانوسم نداره،نمیترسی؟

از حرف زدن باهاش بیشتر میترسیدم.
تمام آدمای اون خونه دستور داشتن بهم کمک نکنن،پس راحت میشد فهمید  مرد یه نیتی داره.
در رو تقریبا بستم و گفتم:
-نه...نمی‌ترسم...ممنون
مرد پوف کلافه ای کشید و مشعل  رو به طرفم گرفت و گفت:
-اینو بگیر نورش خوبه
حداقل بتونی جلو پات و ببینی
مردد بودم که مشعل رو جلوتر آورد و گفت:
-بگیر...نترس ... فقط بعدش یجا قایمش کن 
فقط شبا روشن کن
من به آقا چیزی نمیگم
تو هم نگو که توی دردسر نیفتیم

مشعل رو با تردید گرفتم و مرد بدون اینکه چیز دیگه ای بگه پشتش رو بهم کرد و از اونجا دور شد.
اینکه چه نیتی داشت رو نمیدونستم فقط از کمکش ممنون بودم.

از گرسنگی دلم بدجوری ضعف میرفت.
خوابمم میومد و شدیدا به حموم نیاز داشتم ولی خواب پیروز میدون بود و سریع رخت خواب رو پهن کردم و زیر لحاف خزیدم تا سرما بیشتر توی جونم نفوذ نکنه.