رمان تو مال منی

┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄
 ️


-دلارام،دختر کجا موندی؟
سعی کردم به خودم مسلط باشم و صدام نلرزه!
_اومدم باباجون.
نفس آسوده ای کشیدم و دستم و روی قلبم گذاشتم.
واقعا استرس زا ترین صحنه ی عمرم الان بود.
امیر کمی عقب کشید و ابرویی بالا داد.
چشم غره ای به سمتش رفتم و کنارش زدم.
خواستم ردشم که بازوم و میون دستای قدرتمندش فشرد.
پوف کلافه ای کشیدم و با چشمای حرصی برگشتم سمتش.
_باز چیه؟
با خونسردی صورتم از نظر گذروند و لبخند جذابی زد؛
-میدونستی وقتی حرصی میشی خواستی تر میشی؟.
صورتم از حرص و خجالت سرخ شده بود.
اخمی کردم که صورتش مماس صورتم قرار داد جوری که لباش موقع حرف زدن به گوشه لبم برخورد می‌کرد.
سرم و خواستم عقب بکشم که نذاشت و همون جور لب زد؛
-چرا این همه تلاش بیجا میکنی؟
تو که اول و آخرش مال خودمی!
با غیض رو برگردوندم که بالاخره ولم کرد.
بدون ثانیه ای مکث به سمت میوه ها رفتم و برشون داشتم.
خودم و مرتب کردم و قبل اینکه برم بیرون از آشپزخونه به سمتش برگشتم.
در حالی که دستاش تو جیبش بود داشت تک تک کارام و زیر نظر می‌گرفت.
زبونی روی لبم کشیدم.
_ببین امیر من جوابم همون موقع هم بهت دادم.
من تو رو فقط و فقط به چشم یه حامی و...
نذاشت ادامه بدم و در حالی که سعی میکرد عصبانیتش و پشت نقاب خونسردیش مخفی کنه گفت؛
-خودتم می‌دونی که مال منی!
حالا شاید یکم دیر،اما...
در نهایت تو دلبر کوچولوی منی!
پس به اون مغز فندقیت بیش از حد فشار نیار.
چشمام از زور حرص روی هم فشردم.
_تو حرف تو کلت نمیره.
همون بهتر که با تو دهن به دهن نشم زورگو خودخواه.
و از آشپزخونه بیرون زدم.
︎⃟↬⿻‹️⃟›
┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄