رمان تو مال منی

┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄
 ️


تمام تنم با جملش یخ بست .
چیزی نمیدیدم و نمیشنیدم .
باورم نمیشد دانیال انقدر عوضی و پست باشه!
آخرین صدایی که به گوشم رسید فقط صدای مشت های پی در پی امیر و فوش های رکیکش.
هر لحظه سرم سنگین تر میشد و صدا ها کمتر و در نهایت تاریکی بود که روح خسته من و تو آغوش کشید ...
**
با حس کرختی آروم چشمام و باز کردم.
توی یه اتاق نا آشنا با دکوراسیونی شیک!
با هجوم اتفاقای امروز بغضی تو گلوم اومد.
نکنه امیر باور کنه ؟
با صدای در کمی روی تخت جا به جا شدم و ترسیده زل زدم به امیری که با چشمای که رگ های سرخ عصبی توشون بی داد می‌کنه زل زده بهم، ترسیده نگاهش کردم.
-اگه بهتری بیا پایین باهم حرف بزنیم.
صدای خشدار و جدیش بیشتر میترسوندم.
بدون هیچ حرف اضافه ای از اتاق بیرون رفت.
نمی‌دونستم چیکار کنم.
اصلا اینجا کجاست که من و آورد.
سعی کردم به خودم مسلط باشم.
آروم بلند شدم و به سمت در رفتم.
سرم درد میکرد اما اونقدری نبود که نتونم راه برم!
حس میکردم یه تریلی از روم رد شده.
همونقدر خسته و نا امید ...
در و باز کردم و بیرون رفتم.
پله ای که کنار اتاق بود نشون میداد که اینجا یه خونه دو طبقه هست که من توی طبقه دوم بودم!
آروم از پله ها یکی یکی پایین رفتم .
با دیدن امیری که خونسرد روی مبل نشسته بود نفسم برید.
لب گزیدم و به سمتش رفتم.
با صدای پاهام سرش و بالا آورد و با چشمایی که توشون هیچ حسی و نمیشد دید نگاهم کرد.
︎⃟↬⿻‹️⃟›
┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄