رمان پاکدخت

روی تخت لم داده و پاهایش را دراز به دراز روی همانداخته بود و جامی به دست داشت. _ میدونی که وقایع این اتاق به بیرون درز پیدا کنه باید بازندگیت خداحافظی کنی؟ در حالی که با انگشتانم ور می رفتم پاسخ دادم: _ بله. همان طور بی حرکت ایستاده و سر به زیر افکنده بودم. _دِ یالا دیگه شروع کن، بهت نگفتن من آدم صبورینیستم؟ دلم مثل سیر و سرکه می جوشید و مغزم به هیچ کاری فرماننمی داد. 《این چه کاری بود کردی آخه دختره ی احمق! تو که نهبلدی و نه عرضه ش و داری واسه چی آخه خودت و توهچل می ندازی!،...》 ناگهان جام را روی پاتختی کوبید که از صدایش سرم بالاپرید.