رمان اوج لذت

چند ساعتی می‌شد خونه تنها بودم و حوصلم سر رفته بود.

حتی دیگه به دوست‌هامم نمی‌تونستم اعتماد کنم اصلا حوصله سر رفتن من به دردسرش نمی‌ارزه!

بی حوصله شبکه‌هارو بالا پایین کردم، دستم درحال عوض کردن کانال بود و چشمم رو تلوزیون ولی فکرم جای دیگه بود و عجیب مشغول!

نمی‌دونستم از روی حسادت اینطوری شدم یا اون چیزی که درمورد یکتا می‌دونستم و به چشم دیدم! سکوت جایز بود و من نمی‌خواستم با حرف زدنم کسی فکر بد بکنه.

کاش مامان بابا هرچی زودتر برگردن، بی حوصله گوشیم رو برداشتم و به حامد زنگ زدم که بعد از چند تا بوق جواب داد.
_جونم فسقلی.

دلم برای لحن "جونم" گفتنش ضعف رفت! کم شنیده بودم ازش شایدم اصلا تاحالا نشنیده بودم که باعث ذوق و تعجبم شد.

مهربونی بیش از حدش کاری کرده بود به کل دلخوریم از بین بره و برطرف بشه و مشخص بود اینطوری داره جبران می‌کنه کدورت رو!

لبم رو تر کردم و نفس عمیق کشیدم.
_می‌گم خواستی خرید کنی برای یکتا و مراسم‌ها بیا دنبالم تا باهم خرید کنیم، چون تنها از پس کار‌ها برنمیای بالاخره یه دختر بهتر می‌دونه چیکار کنه برای مراسم داداشش.

کلمه‌ی "داداش" رو قاطع و محکم گفتم تا اون هم فکرش پرت نشه و مطمئن بشه من به چشم برادر می‌بینمش، ولی واقعاً به چشم برادر می‌دیدمش؟!

نمی‌دونم کجای جملم بد بود که لحن صداش تغییر کرد و دیگه از محبتی که تا چند دقیقه پیش تو صداش موج می‌زد خبری نبود.
_فعلا خرید آنچنانی نداریم تا مامان بابا برگردن! هم خود خاله باید باشه هم مامان توام اگه خواستی بیا.

برای لحظه‌ای از زنگ زدن پشیمون شدم، شاید وقتش نبود شاید داشتن خوش می‌گذروندن و من مزاحمشون شده بودم! هزار تا شاید همزمان و تو عرض یک صدم ثانیه به مغزم حجوم آوردن.

لب پایینم و به دندون گرفتم و با صدایی که سعی در کنترلش داشتم گفتم:
_باشه برو خوش بگذره منتظرتم.

خداحافظی آرومی کرد و پشت‌بندش بوق‌های ممتمد که خبر از به پایان رسیدن این مکالمه می‌داد، گوشیم رو به جهت نا معلومی پرتاب کردم و سرم رو بین دستام گرفتم. 

حس آدمی رو داشتم که پرتاب شده داخل قسمت پر عمق استخر، هر چی بیشتر دست و پا می‌زدم بیشتر فرو می‌رفتم! تو همین چند روز اونقدر تغییر کرده بودم که حتی خودمم خودم رو نمیشناختم!

کل وجودم در حال جنگ با حسی بود که اصلا نمی‌دونستم چی بود! غم؟! خوشحالی؟! بغض؟!حسادت؟! وابستگی؟!

هر چیزی که بود زورش خیلی بیشتر از من بود و کاملا در حال چیره شدن به کل وجودم بود! 

اما اگر من پروام عمرا جلوی این حس مزخرف کوتاه بیام! نمی‌زارم کل زندگیم به همین راحتی از هم بپاشه.

افکارم رو کنار زدم و از سرجام بلند شدم و به طرف اشپزخونه رفتم، با یکم بالا و پایبن محتویات داخل یخچال تصمیم گرفتم غذای مورد علاقش رو درست کنم، با شناختی که ازش داشتم هیچ غذایی رو به اندازه فسنجون دوست نداشت.

بی اختیار لبخند محوی گوشه لبم جا خوش کرد!وسایل رو چیدم و مشغول پختن شدم، شانس آوردم که تونستم این چند روز رو از دانشگاه مرخصی بگیرم و خداروشکر از سر سابقه خوبی که داشتم راحت قبول کردن اما شاید بهتر بود هر چه سریع تر برمیگشتم تا بتونم تا حد ممکن دور باشم.

دور باشم از محیط، از افکار، از تخیلات که همش ریشه در وجود حامد داشت! در واقع تنها هدفم فرار کردن از اون بود.

اینطوری شاید بهتر می‌تونستم با خودم کنار بیام و همه چی زود تر تموم می‌شد.

همه چیز رو اماده کردم و بعد از اتمام آشپزی مشغول تمیز کردن آشپزخونه و پذیرایی شدم.

با به صدا دراومدن زنگ در، بی اراده لبخند وسیعی زدم به طرف در دویدم و بازش کردم، اما با دیدن یکتا و حامد که هر دو توی چهار چوب در ایستاده بودن لبخند روی لب هام رفته رفته جمع شد.