رمان اوج لذت

“حامد”

دیشب با دیدن اون پسره احمق که روی پروا افتاده بود و داشت دکمه های لباسش رو باز میکرد و نگاهش خورده بود به تن بکر و برفی پروا آمپر چسبوندم. 

دست خودم نبود و اگر پروا و گریه هاش رو ندیده بودم از زدن پسره دست نمیکشیدم و تا پای مرگ میبردمش. 

اونقدر عصبانی بودم که با تندی با پروا صحبت کردم و بعد از دیدن اون نگاه پربغض و مظلوم دلم لرزید. 

در برابر خواهش هاش از بابت نگفتن به مامان اینا کم آوردم و حرفش رو قبول کردم. 

هرچند که حتی اگر اون التماس نمیکرد من باز هم به مامان و بابا نمیگفتم، پروا دختر خیلی خوبی بود. 

دختری که بارها سنجیده بودمش و دیده بودم که هیچوقت پاهاش نغلزیده و از موقعیت سو استفاده نکرده. 

چقدر دختر ها بودن که مثل پروا توی خانواده ای بزرگ شدن که خانواده اصلی خودشون نبوده و از موقعیت بهره میبردن و هزاران غلط اضافی توی زندگیشون انجام میدادن. 

اما پروا با همه اون دخترا فرق داشت!

همون دیشب که از خونه زده بودم بیرون،یک نفر رو اجیر کرده بودم در خونه کشیک بده مبادا کسی وارد خونه بشه. 

خودم هم به خونم رفته بودم یکساعت نشده چشم رو هم گذاشته بودم که از بیمارستان زنگ زدن و گفتن که بیمار اورژانسی دارم. 

بدبختی پشت بدبختی ردیف شده بود واسم

صبح در نبود پروا به خونه رفتم،تصمیم داشتم دوربین های خونه رو چک کنم و اگر چیز نامربوطی دیدم پاک کنم،دلم نمی‌خواست مامان و بابا از دعوای دیشب مطلع بشن. 

نه بخاطر اینکه ممکنه با پروا برخورد کنن،نه!

مامان اینا پروا رو از من هم بیشتر دوست داشتن،بابا همیشه میگه پروا وقتی به خونه ما پا گذاشت روزی و سلامتی آورد. 


مامان اون موقع ها یه مریضی ناشناس گرفته بود و هر دکتری که میرفت کسی پاسخگو نبود، وقتی که پروا به فرزند خواندگی گرفتن مامانم کم کم بهتر شد. 

و در آخر هیچ علامتی از بیماری توی تنش نبود،واسه همین پروا واسه خانواده ما عزیز بود. 

پروا خونه نبود و مطمعنا دانشگاه بود،خونه رو انگار جنگ زده بود،زنگ زدم خدماتی تا بیان خونه رو جمع و جور کنن،این تمیز کردن ها کار پروا نبود. 

نمیدونم چرا جدیدا پروا اینقدر به چشم من میومد!

اینقدر حرکاتش رو مثل یه ذربین زیر دیدم گرفته بودم!

من حتی اون موقع ها دوماه یکبار هم به دیدن خانوادم نمیومدم و تلفنی سراغشون رو میگرفتم.

اما حالا هر روز بی دلیل پلاس بودم خونشون!
به معنی واقعی کلمه گنده خورده بود تو برنامه زندگیم!و همش هم تقصیر پروا بود. 

تو دلم به خودم و افکارم پوزخند زدم،عقلم بهم دهن کجی میکرد و می‌گفت:

-نه حامد خان بسه دیگه بهتره خودت رو کمتر گول بزنی،مهر پروا به دلت افتاده،تو پروا رو واسه خودت کردی،طمع تنش رو چشیدی حالا اگر تونستی ازش دل بکن!»