حکم شکار

منظورش اینه وحشی میشه؟خشن میشه؟اخمو میشه؟جدی میشه؟مگه نیست؟هست!خود ِ خشونت و جدیته...خود ِخود ِ اخم! 
انقدری خوش حالم که کَکم نگزه و لبخند ِ دندون نمایی تحویلش بدم: 
-خب بابا....نزن منو! 
ازم فاصله میگیره و همونطور که کُتش و تن میزنه میگه: 
--فردا صبح...ساعت نُه! 
و میره!بی این که اجازه بده ازش بپرسم چقدر قراره بمونیم؟چی با خودم بیارم؟چی نیارم...؟بی این که اجازه بده خداحافظی کنم؛میره...
** 

پای ِ راستم رو تند و ریتم وار تکون میدم و نگاهم روی تک به تک ِ آدم های ِ در حال رفت و آمد،چرخ میخوره. همه چمدون به دستن...از اون خانم مُسن ِ عصا بغل، گرفته تا اون پسربچه ِ بازیگوشی که هرکی از جلوش رد میشه یه زیرپایی نثارش میکنه. 
دست ِ گرمی روی زانوم میشینه و سر برمی گردونم و به سرگرد چشم می دوزم: 
--چه خبرته؟آروم باش! 
چشم تو کاسه می چرخونم و زیر ِ لب غر می زنم: 
-اَد باید پرواز ِ ما تاخیر داشته باشه...به ما که رسید آسمون تپید! 
نگاه ِ خیره اش رو روی ِ نیم رخم حس می کنم و اهمیتی نمیدم: 
-من نمیخوام با هواپیما بیام...با اتوبوس میام...اتوبوس دوست دارم من اصلا!