رمان دختر عینکی

ازم فاصله گرفت. سوار آسانسور شدم. عینکم رو روی بینی نتراشیدم جا به جا کردم. فکر کنم این تنها عیب این صورت بود. در آسانسور باز شد. همون طور که به سمت اتاق اساتید می رفتم در مورد خودم فکر کردم. بچه بودم سر این بینی چقدر اعتماد به نفسم پایین بود. پوست گندمیم رو دوست داشتم. هر چند تک و توک اثرات جوش های دوران نوجوانی که کنده بودمشون روش مونده بود. چشمام. نه درشت بود و نه ریز. ولی خیلی جذاب بود. چشمام به بابام رفته بود. حالت خاصی داشت.