رمان زندان بان مجهول بخش دوم

_ شغلتون چیه؟ با چه کاری خرج این همه بچه رو درمیارید؟
_ چقدر سوال می پرسی.. خود بچه ها میرن سرچهارراه چیزمیز میفروشن

 من و بقیه دخترا هم دست فروشی میکنیم اما پسرا شغل دیگه ای دارن
_ چه شغلی؟
_ اونش دیگه بماند.. از زبون خودشون بشنوی بهتره. 

_یعنی چی؟ چی رو باید از زبون چه کسی بشنوم؟ منظورت از خودشون کیه؟؟؟؟
_عجله نکن به زودی خودت همه چی رو می فهمی!

نگاهی به کامران که داشت از در بیرون میرفت انداختم و گفتم:

_ تو نمیدونی اون چرا منو آورده اینجا؟
_ نه دیدی که به ما هم چیزی نگفت
_ همیشه انقدر عصبانیه؟
_ نه اگه نری رو مخش

دیگه چیزی نگفتم و همونجا روی صندلی کهنه ی شکسته ای نشستم و دوباره به اون بچه های کوچیک نگاه کردم
آهی کشیدم و زیرلب گفتم:

_ مثل اینکه از من بدبخت تر هم تو این دنیا هست

من هرچقدر هم که زندگی سختی داشتم حداقل تونستم درس بخونم اما اونا چی؟
من هرچقدر هم که زجر کشیده باشم اما حداقل باخودم میتونستم بگم،

 شب یه تشک و بالشت بود که بتونم سرم رو روش بذارم و بخوابم...
 اما این بچه ها چی؟ این همه جمعیت؟؟