رمان زندان بان مجهول بخش دوم

کامران دستم رو محکم گرفت و از ماشین پیاده شد و رو به اون دختره گفت:
_ در رو باز کن مهناز

دختره کلیدی رو از جیبش درآورد و در آهنی قدیمی رو باز کرد و رفت داخل؛ ما هم پشت سرش رفتیم

وارد که شدیم با دیدن جمعیت آدمی که داخل بودن متعجب شدم گریه ام یهو بند اومد و با گیجی به اطرافم نگاه کردم؛ 

نزدیک به ده تا پسر و دختر که تقریبا همسن و سال من بودن و تقریبا ده پونزده تا بچه ی هفت هشت ساله!

چرا اینجا انقدر آدمه؟ یعنی همشون با هم زندگی میکنن؟ تو این یه کوچولو جا؟ جا میشن مگه؟ چه سرنوشتی در انتظار منه بدبخت بود؟

نکنه این آدمارو جمع کردن تا همه رو باهم بفرستن کشور دیگه و اعضای بدنشون رو بفروشن؟

آخ بهارررر خفه شووو خفه شووو بهاررر باهمین افکار بیخود ومسخره ات از خونه امیرعلی به اینجا رسیدی خدابگم چیکارت کنه دختره ی نفهم!

همونجوری که داشتم اطرافم رو نگاه میکردم و خودمو افکار لعنتیمو سرزنش میکردم صدای پسر رشته ی افکارمو پاره کرد و به خودم اومدم

_ به خونه ی ما خوش اومدی دخترجون
کامران بود که با نیشخند این حرف رو میزد!
_ اینجا کجاست منو آوردی؟ اینا کی ان؟ اینجا چرا اینجوریه؟