رمان زندان بان مجهول بخش دوم

نمیدونم چندساعت بود که اونجا نشسته بودم و مشغول تماشای بچه ها بودم

فقط میدونم که دیگه چیزی تا تاریک شدن هوا نمونده و من اینجا گشنه و خسته نشستم!
دستم رو روی شکمم که به قار و قور افتاده بود گذاشتم...

خیلی گشنم بود! از صبح تاحالا هیچی نخورده بودم و دیگه واقعا گشنگی داشت بهم فشار میاورد!

از روی نیمکت پاشدم و شروع به راه رفتن کردم تا شاید حواسم پرت بشه و گشنگی از یادم بره

همینطور که داشتم راه میرفتم چشمم به دختر پسری افتاد که با هم روی چمنها نشسته بودن و درحالی که بلندبلند میخندیدن ساندویچ میخوردن‌...

پسره دستش رو انداخت دور گردن دختره و بی مهابا و بی توجه به اطراف بوسه ای روی گونه اش زد

لبخند غمگینی روی لبهام نشست؛ یعنی میشه یه روز یکی پیدا بشه که منو اینطوری دوست داشته باشه؟

_ آسمون شب مهتابیه یا ابری؟
با شنیدن صدای پسری که این جمله رو گفته بود به سمتش برگشتم و متعجب نگاهش کردم