رمان زندان بان مجهول بخش دوم

به خودم که اومدم دیدم صورتم پر از اشک شده و دارم از بغض و غم میترکم!
دلم میخواست بمیرم؛ 

واقعا دلم میخواست بمیرم تا حداقل بتونم پیش پدر و مادرم باشم
از این دنیای پر از بدی خسته شده بودم...

_ آیی مامان دردم گرفت
با شنیدن صدای گریه ی یه بچه سریع سرم رو بلند کردم؛ 

روی زمین افتاده بود و زانوش رو با دستش گرفته بود و داشت گریه میکرد
اشکام رو پاک کردم و پاشدم رفتم کنارش روی زمین زانو زدم و گفتم:

_ کوچولو خوبی؟ مواظب باش عزیزم
دستش رو از روی زانوش برداشتم؛
 یکم زخم شده بود اما خیلی سطحی بود و جای نگرانی نداشت

_ پات خیلی درد میکنه؟
با بغض سرش رو تکون داد و گفت:
_ خیلی درد داره

با انگشت شصتم اشکاش رو پاک کردم و گفتم:
_ گریه نکن کوچولو، مامانت کجاست؟

بی توجه به سوالم با لحن بچه گونه ای گفت:
_ پس چرا خودت داری گریه میکنی؟

وسط ناراحتیم لبخندی زدم و چیزی نگفتم، اشکای باقی مونده روی صورتم رو پاک کردم و گفتم:

_ من یکم ناراحت بودم برا همین گریه کردم
_ از چی ناراحت بودی آخه؟