رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش تصنعی لبخند می‌زند.

- سلام و عرض ادب...

فرانک از کنارش رد می‌شود.
جوابش را نمی‌دهد، در عوض به آرش می‌گوید:

- چمدونام رو بذار اتاق‌ بالا...

آرش ترسیده آب دهانش را قورت می‌دهد.

- پیش‌ پاتون قرق شد.

نگاه خصمانه‌ی فرانک، روی سیاوشِ بی‌حوصله می‌نشیند.

- تو اتاق من رو ورداشتی؟

قبل از اینکه سیاوش با خونسردی تمام، آتش به انبار باروت بیاندازد، سر و کله‌ی دایه پیدا می‌شود. و کلاً ضامن بمب‌ را می‌کشد.
با روی گشاده سمت فرانک می‌رود.

- سلام خانوم... سفر به خیر! 

با دست به سیاوش اشاره می‌زند و بی توجه به بال بال زدن های سوگند و آرش؛ خوشحال می‌گوید:

- ماشاالله خوب زود با آقازاده کنار اومدین ها... توقع نداشتم انقدر زود روابطتون حسنه شه.

فرانک با قیافه‌ای شبیه به علامت سوال سمت سیاوش می‌چرخد.

- حالا درسته از فک و فامیل جهان خوشم نمیاد... اما دیگه با کسی که نمی‌شناسم خصومت شخصی ندارم که! 

دایه با سادگی‌ روی دهانش می‌کوبد و ضایع از سوگند می‌پرسد:

- خاک به سرم... سوگند خانوم هنوز به خانم نگفتین آقازاده بچه‌ی‌ جهانگیرخان هستن؟