رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


مثل جوجه اردک پشت سر سیاوش راه می‌رود.
صدای پاشنه‌ی کفشش توجه سیاوش را جلب می‌کند اما، خیلی تخس تر از این حرف هاست که برگردد...

آرام صدایش می‌کند.

- سیاوش؟

سیاوش تنها واکنشش به سوگند، کج کردن راهش سمت ماشین است و بس.
سوگند دلش آشوب می‌شود.
می‌خواهد هرطور شده به سیاوش بفهماند آن حرف احمقانه‌اش، آن " یه بوس بود دیگه! " را حتی خودش هم قبول نداشت‌‌...

می‌خواست بگوید اولین بوسه‌اش که انقدر راحت حرفش را زده، با سیاوش بوده.

می‌خواست و سیاوش خیلی بی کله تر از تصوراتش بود که بایستد و حرف هایش را گوش کند.

پشت ماشین می‌نشیند و بی تفاوت به حضور سوگند، گازش را می‌گیرد و از پارکینگ بیرون می‌زند.
از درون آینه به قیافه‌ی وا رفته‌ی سوگند نگاه می‌کند و زیرلب می‌گوید:

- منو با بچه سوسولای بالا شهری یکی نکن خانوم وکیل! کاش یادت نره منو از کجا آوردی تو عمارت صرافیان ها...

از محدوده‌ی شرکت که خارج می‌شود، دیگر سرعتش را کم می‌کند.
پشت چراغ قرمز می‌ایستد.
ضبط ماشین را روشن می‌کند و آرنجش را لبه ی شیشه‌ی ماشین می گذارد و با دست دیگرش روی فرمان ضرب می‌گیرد.
در حال و هوای خودش سیر می‌کند و که یکدفعه، چشمش به آینه بغل ماشین می‌افتد‌. پورشه‌ی زرد رنگ سوگند دقیقا پشت سرش ایستاده بود...