رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


با تکان سیاوش، سوگند تازه به خودش می‌آید.
با چشم گرد شده به وضعیت نگاه می‌کند.
مشتی به سر خودش می‌کوبد و در دل می‌گوید:

- داری چه گهی می‌خوری سوگند؟

سیاوش تیشرتش را از کنار تخت چنگ می‌زند و در همان حال تکه می‌پراند:

- نمردیم و معنی عنان از کف دادن‌و فهمیدیم!

سوگند سریع از جایش بلند می‌شود.
به سینی‌ کنار میز اشاره می‌کند.

- شامتو بخور صبح دایه میاد سینی رو میبره شب بخیر.

و در چشم برهم زدنی غیب می‌شود.
تا در اتاق بسته می‌شود، سیاوش نفسش را کلافه بیرون می‌فرستد.
نفهمیده بود که در تمام مدت حضور سوگند، نفسش را حبس کرده بود...

بی اشتها به چلو خورشت داخل سینی نگاه می‌کند.
زیرلب می‌گوید:

- زحمت کشید علاوه بر خوابم که پروندش، اشتهامم کور کرد!

با ذهنی درهم روی تخت دراز می‌کشد.
با خودش حرف می‌زند:

- الله وکیلی این چه کاری بود دختر؟ حوصله‌ت سر میره چرا با آتیش بازی می‌کنی؟