- من نمیتونم هامون همانطور نیمکت بلند میشود ادامه میدهد - وجدانم قبول نمیکنه ، اون بچه گناهی نداره ، من ...من نمیتونم تا آخر عمرم با این عذاب زندگی کنم. زهرخندی میزند قدمی از دخترک فاصله میگیرد و با لحن خشک و جدی خطاب به او می‌گوید - باشه .. نگاهش را به مردمک های لرزان مروارید می دوزد و پس از گذشت چندثانیه ادامه میدهد - برو راهت بازه - هامون... حتی اجازه نمیدهد تا او کلمه‌ای حرف بزند - تو درست میگی ، نباید بعد از دوسال برمیگشتی.! - گوش بده بهم من.. - گوش دادم ، گوش دادم که سرنوشتم شد این . چشم از نگاه هاج و واج مانده دخترک میگیرد. در تمام طول این مدت حتی یک بار هم گذشته را به روی او نیاورده بود همیشه تمام تلاشش را کرده بود که فراموش کند ، حرفی از گذشته نزند و به دنبال مقصر نباشد . اما حالا.. حالا که باز هم مروارید جا زده بود دیگر نمیتوانست خوددار باشد و ساکت بماند .
گلامور
نسخه نمونه
پارت 76 از 93
(از کل 929)