گلامور

ناله از سر دردم را در دم خفه میکنم ، صورت خیسم را با سر آستین های لباسم خشک میکنم و بی توجه به وضعیت معده‌ام از سرویس بهداشتی بیرون می آیم .

با قدم های تند به سمت اتاق راه می افتم میخواهم قبل از آن که ببینمش خودم را گم و گور کنم که حاج همایون امان نمیدهد و صدایم میزند

- کمند .

مسیر آمده را برمیگردم و خودم را در دید رس حاج همایون می رسانم.

جانم ضعیفی می گویم و او با نگاهی کوتاه به چهره رنگ پریده و بی حالم می پرسد

-کجا فرار میکنی بابا؟

لب باز میکنم تا از خودم دفاع کنم که با شنیدن صدای هامون که در حال جواب دادن به سوالات ریز و درشت مادرش بود مو به تنم سیخ میشود .

- بیا بشین دختر الان سکته میکنی.

حاج همایون می گوید و من از خدا خواسته جلو می روم و روی آن مبل دو نفره درست در کنار او می نشینم.

لحظه‌ای طول میکشد و بالاخره مردی که یک هفته تمام از او هیچ خبری نداشتم پیش چشمانم قرار میگیرد .

نگاهم نمیکند ، حتی اشاره چشمانش هم به سمتم نمیچرخد .

طوری نادیده‌ام میگیرد که انگار اصلا برایش وجود ندارم .

روی یک مبل تک نفره می نشیند و پس از گذشت چند دقیقه در سکوت با لحن خشک و جدی خطاب به پدرش می گوید

- خب؟ نمیخواین بگین موضوع چیه؟