رمان گره های روشن

حوله را دور سرم پیچیدم و از اتاِق خارج شدم. وارد آشپزخانه شدم و از کشوی یخچال، چند گیلاس برداشتم و به دهان انداختم. میوهی نوبرانه... طعم ملسش را دوست داشتم. هنوز هستههایش را از دهانم بیرون نیاورده بودم که موبایلم به صدا درآمد. هستهها را درونِ سطل زباله تف کردم و به طرف صدا رفتم. با دیدن شمارهی خشایار، رد تماس دادم. حوصلهی شنیدنِ مزخرفاتش را نداشتم. دستی به تهریشم کشیدم. چه میشد به جای این تلفنهای مکررِ خشایار، لادن زنگ میزد؟ آه از نهادم برخواست و گوشی بین دستم لرزید. پرحرف و یکدنده بود، تا جواب نمیدادم دست بر نمیداشت. این بشر با وجود خلق و خوی شاد و پر انرژیاش عجیب بود که از من دل نمیکند. نه حوصلهی خودم را داشتم نه هیچکسِ دیگر!