️️️️
️️️
️️
️
‌_خشت


پشت میزتحریر نشستم و در عالم فانتزی و‌ تخیلاتم، فرض می‌کردم صاحب این دم و دستگاه خودم باشم. شروع کردم به اُرد دادن: 

_ شما اخراجی، شما هم حقوقت نصف می‌شه... 
 
به خودم که آمدم دیدم ظاهراً توهم میز مرا گرفته و تمام احکامم ظالمانه شده!  

دستم به‌سمت قلم خوشنویسی و دوات رفت و روی کاغذ خالی مشغول نوشتن یادگاری شدم. 

هنوز کلمه اول را ننوشته بودم، نوک قلم شکست...! لعنتی!  

قلم دوم را برداشتم و این‌بار موقع نوشتن، فشار دستم را کم کردم... با بهترین خطی که در خودم سراغ داشتم نوشتم: «پریزاد خر است.»  

خنده و گریه باهم مخلوط شد. 

پریزاد خواهرم، دوران خوش بچگی... پریزادی که در زلزله، پیش ملائکه رفت و‌خواهر بدشانسش زمینی ماند.  

نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم به چیزهای خوب فکر کنم، مثل یک غذای گرم!  

دلم به صدا افتاد. آخرین بار کی غذا خوردم؟ صبح؟  

این‌بار شال و کلاه کرده از اتاق بیرون رفتم، به‌دنبال چیزی برای خوردن.  

با خودم غر می‌زدم.  

«عجب آدمایی هستنا... معلوم نیست عمارته؟ خونه‌س، موزه‌س، طویله‌س... شتر با بارش گم می‌شه.» 


️
️️
️️️
️️️️