رمان پارتی هات

᯽━─━─‹ ›─━─━᯽
               ᖘᥲɾ੮Ꭵ Һο੮


- عین منی، حالا چرا از بیرون برا خودت چیزی نمیخری؟ تا شب ضعف می کنی!
متعجب گفتم:
- میشه برم؟
-اره، چرا نشه!؟
نگاهی به آرتوش انداختم که داشت با جدیت با یکی حرف میزد..
- رئیستون گفت نمیشه.
خندید که چاله گونه هاش معلوم شد.
- دیده مظلومی اذیتت کرده، میتونی بری ولی راس ساعت دو باید اینجا باشی.
- پس با اجازتون من برم تا زودی برگردم.
- برو.
ولی هنوز چند قدم ازش دور نشده بودم که صدام زد.
- یه لحضه صبر کن.
به عقب چرخیدم که خودش رو بهم رسوند.
- میخوام برم رستوران اگه مایل باشی باهم بریم؟
- مزاحمتون نمیشم.
- چه مزاحمتی، من تنهایی اشتها ندارم‌.
یعنی با همه اینقدر صمیمی و مهربون بود؟
دلم نیومد درخواستش رو رد کنم و قبول کردم.
- راستی اسمت چی بود؟
بی فکر گفتم:
- اف...
لعنتی این چه سوتی بود؟
سوالی نگام کرد.
- اف ؟
حالا تو ذهنم دنبال اسم پسرانه ایی بودم که اولش اینجوری شروع بشه ولی هیچی به ذهنم نرسید.
- منظورم اوف چقدر بوی ماهی.
خندید.
- اره کل سالن پیچیده.

             ᖘᥲɾ੮Ꭵ ɦο੮
᯽━─━─‹ ›─━─━᯽