-چیه اکبر آقا کله سحری؟! 
--خواب بودی؟ 
-این همه راه کوبیدی،اومدی اینجا اینو بپرسی؟ 
کله اش از درگاه رد میکنه و حیاط و دید میزنه: 
--اومدم کرایه این ماه و بگیرم! 
-چقدر زود!وایستا الان میارم. 
همین که میخوام در ببندم میگه: 
--پولدار شدی! گنج پیدا کردی؟ 
-بکش عقب بابا...چیه؟!نمیخوای کرایَتو؟ 
و بدون این که مهلت بدم به گزافه گویی هاش ادامه بده؛در و می بندم و دقیقه ای بعد با مقدار پولی که تو دستمه در و باز می کنم...دسته پولو تو سینه اش می کوبم و مستقیم به چشم های دریده اش زل میزنم: 
-بیا اینم پولت...هِــری! 
--مثل گرگ زوزه میکشی. چه مرگته؟ 
-باید گرگ بود در برابر ِ آدم هایی که روباهن و لباس ِ میش تنشونه! 
--اوهـو! 
در و محکم می بندم و نفس ِ عمیقی برای ِ آروم شدنم می کشم...اگر اجاره ِ بقیه خونه ها بیشتر از اینجا نبود؛قطعا از این طویله می رفتم! 
به سمت ِ خونه حرکت می کنم و قبل از این که پله هایی که خونه رو به حیاط وصل میکنه طی کنم؛داد میزنم: 
-پاشین صبح شده!