باز می خندم و دست می برم سمت ِ دستگیره در و قبل از این که دستم به دستگیره برسه؛بازوم و میگیره. واکنش نشون میدم و بازوم و محکم از لای ِ انگشتاش بیرون میکشم و میگم: 
-هوی!فِک نکن از چهار تا دردم باهات صحبت کردم هر غلطی میتونی بکنی آ...دستتت و غلاف کن؛خیلی هرز میره! 
بی توجه به حرف هایی که بارش کردم میگه: 
--کجا میری؟ 
-رد ِ بدبختیم! 
--بشین میرسونمت پیش ِ بدبختیت! 
دوباره دست میبرم سمت ِ دستگیره که این دفعه صداش بالا تر از حد ِ معمول میره و تشر میزنه: 
--میگم بشیـــــن! 
نوچ نوچی می کنم و دست به سینه میشینم: 
-بدبخت زنت خدایی! 
--از کجا معلوم زنم مثل خودم نباشه؟ 
این که زنش مثل ِ خودش اخمو و جدی و رومُخ باشه رو تصور می کنم و میخندم: 
-اَاَاَاَ...اون وقت خونه میدونِ جنگه که! 
لبخند ِ کجی روی ِ لب هاش میشینه: 
--کم حرف بزن! 
هنوز چند ثانیه هم از لال شدنم به دستور ِ خودش نگذشته که میگه: 
-آدرس بده! 
سر کج می کنم: 
--گفتی حرف نزنم که...