رمان زندان بان مجهول بخش دوم

اومد سر میز نشست و منم غذا رو سریع کشیدم و دوتایی مشغول خوردن شدیم. تا آخر غذا نه من حرفی زدم و نه اون چیزی گفت؛

_ انگار جفتمونم دلمون نمیخواست بحث کنیم و به آرامش احتیاج داشتیم.
_ خیلی خوشمزه شده، دستت درد نکنه

_ خواهش میکنم نوش جون
آخرین قاشق غذاش رو هم خورد و از روی صندلی پاشد و گفت:

_ من میرم یکم استراحت کنم، تو هم برو استراحت کن خودم شب ظرفارو میشورم
_ نمیشه، 

بالاخره باید یکاری کنم که حقوقم خوب باشه بتونم قسطای تخت و وسایل رو بدم! 
_ هرجور میدونی، پس فعلا

سری تکون دادم و چیزی نگفتم؛ اونم با چشمایی که مشخص بود خسته ان به طرف اتاقش رفت.

مگه چیکار میکنه که انقدر خسته میشه؟ یعنی قاچاقچی بودن انقدر سخته؟ مگه نه اینکه فقط باید چهارتا تلفن بزنه و همین؟

 پس چیکار میکنه که وقتی میاد خونه چشماش تا این حد خستگی داره؟!
شونه هام رو بالا انداختم و زیرلب گفتم:
_ ما هم که سر درنیاوردیم از کارای این پسر!