رمان خلاصه‌عطـش‌بوسـه

-من ازت حامله‌م آصف... مامان و بابام اگه بفهمن بدبخت می شم!



آصف سری برای دولا راست شدن لابی من تکان می دهد و وارد آسانسور می شود.



-خواب نما شدی کوچولو؟



مهسا درمانده صدایش می زند:



-آصـف، من شوخی ندارم باهات!



آصف دکمه ی طبقه ی مورد نظرش را می فشارد و با تمسخر می گوید:



-سر جمع یه بار مهمون تختم شدی دخترخاله، یعنی می خوای بگی انقدر اسپرمام قوی بودن که با همون بار اول توله کاشتن؟



صدای فین فین مهسا ازپشت خط به گوشش می رسد و نگاه آصف می ماند به شماره ی طبقه ها که پشت هم بالا می رفتند.



-مهسا اگه بفهمم شوخی یا چه می دونم از این چالش های مسخره باشه من می دونم و تو... حالا بگو این چرتی که داری می بافی حقیقت داره یا نه؟



مهسا هقی می زند و با گریه جیغ خفه ای می کشد:



-خدا لعنتت کنه آصف، بچه ی تو تو شکممه و من دارم این ور پس می افتم اون وقت، حرف از شوخی و چالش می زنی؟



آصف نفس حرصی می کشد و چنگی به موهایش می اندازد:



-خیلی خب حالا هی زر زر نکن، انگار باباش مرده که اونجوری گریه می کنه!



-چکار کنیم آصف، تورو خدا تا دیرنشده یه کاری کن!



آصف تشر می زند:



-چه گوهی می تونم بخورم جز اینکه ببرمت بی دردسر اون توله رو سقطش کنی!



آسانسور می ایستد و دربش باز می شود. گوشی را کمی از گوشش دور می کند و با نگاه به شماره‌ی واحد مورد نظر، رو به رویش می ایستد.