رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند بهت زده عقب می‌کشد.
دستش را روی لبش می گذارد و در آن تاریکی به چشمان برق دار سیاوش نگاه می‌کند.

- من... من... چیکار کردم؟

سیاوش مردمک لرزان چشمش را، به لب های نیمه باز سوگند می‌دوزد.

مهم نیست سوگند چه کرده بود، مهم این بود که چطور می‌شود جلوی این فاجعه را گرفت!

سوگند می‌خواهد عقب گرد کند که بازویش اسیر دست سیاوش می‌شود.

کمر سوگند را به دیوار پشت سرش می‌چسباند و با نفس هایی داغ نزدیکش می‌شود.
زیر گوشش با صدایی خشدار لب می‌زند:

- با آتیش بازی کردی سوگند...

سرش را در صورتش خم می‌کند.

- من که می‌خوام فردا عذاب وجدان بگیرم؛ پس بذار واسه یه چیز درست عذاب وجدان بگیرم!

و بی درنگ، لب های سرخ سوگند را به دهان می‌کشد...
لبش را تا چانه اش سر می‌دهد و دستش را روی لباس خواب ساتن سوگند می‌لغزاند و مهره های کمرش را لمس می‌کند.

دستش سوگند روی سینه‌ی سیاوش مشت می‌شود.
هرلحظه ممکن است از حال برود.

و سیاوش متوجه می‌شود.

کمرش را چنگ می‌زند و و دوباره لبش را به کام می‌گیرد...