جانان من

روز چهارم بود که از خانه به قصد دانشگاه بیرون زدم..

چهار روز تمام بود که از خانه تکان نخورده بودم و کل لحظه هام به کابوس این گذشت که هر آن امکان داشت به خانه بریزند و من را دستگیر کنند ..

حتی کلاس های دانشگاهم را هم شرکت نکردم اما دیگر حسابی کلافه و خسته شده بودم  و با کمی فکر متوجه شدم اگر بساک مرده بود بی شک تا الان فهمیده بودن کار منه و دستگیرم کرده بودند و اینکه هنوز خبری نشده بود یعنی اینکه او زنده بود و دیگر هیچ خطری من را تهدید نمی کرد.

نگاهی به ساعت مچ دستم انداختم و نفس عمیقی کشیدم 

نیم ساعت از شروع کلاس گذشته بود ..

لحظه ای پشت در توقف کردم سپس کل شهامتم رو یک جا جمع کردم و بعد از ضربه ای که به در وارد کردم وارد کلاس شدم 

نگاه استاد و همه ی بچه ها همزمان به سمت من چرخید 

ابتدا مستقیم نگاهم را به استاد دوختم و گفتم

-ببخشید استاد دیر کردم
 
صدای استاد را شنیدم که گفت
-ترافیک بود یا ماشینت پنچر کرده بود؟

صدای خنده ی بچه ها زیادی روی نروم بود .

با خونسردی گفتم

-هیچ کدوم استاد ..خواب موندم 

استاد لبخندی زد . دستی تکان داد و گفت 
- عجب صداقتی ..
می تونی بشینی 

لبخندی محوی زدم و با دلهره به سمت بچه ها چرخیدم و سریع نگاهم را در کل کلاس چرخاندم و نگاهم مات ماند روی صورت کبود و ترکیده ی بساک که باخشمی آشکار بهم خیره شده بود

 هیجان زده در دل خدارو شکر گفتم و لبخندی به پهنای لبم زدم ...

هیچ وقت فکر نمی کردم یکروز از وجود منحوس بساک تا این حد درکلاس خوشحال بشم !!

- -خانوم لطفا بشینید 

باصدای استاد به خودم امدم و به سمت صندلیم رفتم 

نگاه نگران رها رو که دیدم چشمکی بهش زدم وشنیدم که زیر لب گفت
 
- - یعنی کلاس تموم شه کشتمت ...کدوم گوری بودی تو !!!

انقدر خوشحال بودم که اهمیتی به غر ها و تهدیدای رها ندم..حتی می توانستم چند حرکت نمایشی وسط کلاس بزنم

همه چی تموم شده بود ..

حالا دیگر از شر آن کابوس که چند روز بود در خواب و بیداری گریبانگیرم شده بود رهایی یافته بودم 

بعد از اینکه هیجانم فروکش کرد ..سوالی به شدت در ذهنم شروع به رشد کرد

کی صورت بساک را ترکونده بود...انگار با تریلی از قیافش رد شده بودند 

هرچند که با دیدن او در این شکل و قیافه ی داغون خوشحال شده بود